Uzasadnienie objawienia przez wizjonera z Apokalipsy

W prologu księgi Apokalipsy autor określa naturę swego przekazu, czy też rodzaju wiedzy, którą chce nam przekazać, będącej proroctwem i posiadającej wartość słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa:

Objawienie […]. a On, wysławszy swojego anioła, oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział (Ap1,1-2).

Oryginalność widzenia polega na tym, że jest ono przekazywane w formie pisemnej oraz posiada wartość symboliczną i subiektywną. Jest ono osobistym przeżyciem autora i, aby nadać mu sens, musimy je rozszyfrować, uwzględniając, że zwraca się on do wierzących w Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. Zaufanie do tego, kto pragnie ogłosić nam to, co ujrzał, wzmaga fakt odwołania się do przekazującego treści anioła. Interpretacja wiedzenia potwierdza jego wartość kanoniczną i tym samym odrzuca hipotezę o literaturze apokryficznej.

Żar Ducha. Życie w Duchu ŚwiętymFakt, że jest to gatunek literacki zdecydowanie różny od innych tekstów Nowego Testamentu, skłania autora do uzasadnienia statusu tego, co zostało mu objawione i co zapisał. Proponuje nam odczytanie tego, co zostanie powiedziane, podobnie jak w przypadku innych tekstów Nowego Testamentu, jako słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa. Czytelnik zapraszany jest, aby nie odbierać obrazów i słów autora jako narracji fikcyjnej, ale symbolicznej, napisanej w trosce o chrześcijan młodego Kościoła z końca I wieku.

Przyjęcie proroctwa miało napełnić błogosławieństwem tego, kto będzie je czytał, medytował i wcieli je w życie, w czasie bliskim powtórnemu przyjściu Chrystusa, w pokoleniu, które miało oczekiwać Jego powrotu (por. Ap 3,11). Autor mówił:

Błogosławiony, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska (Ap 1,3).

W nawiązaniu do błogosławieństw ewangelicznych, mamy tu więc obietnicę szczęśliwego życia na ziemi dla tych, którzy podążać będą za słowem Jezusa Chrystusa. Błogosławieństwo, które zostało określone tu mianem proroctwa, nie tyle kładzie nacisk na postawę moralną, co na medytacyjne przyjęcie przekazanego przez autora przesłania Jezusa Chrystusa. Termin „proroctwo” odsyła do wszystkich postaci określonych jako prorocy Starego Testamentu, wypowiadających się w imię Boże, by napominać, przestrzegać czy zapowiadać nadejście nowych czasów. Słowo wizjonera z Apokalipsy przyniesie w życiu uważnego słuchacza owoce w postaci zalet, które odkryjemy pod wpływem żarliwości ducha. Czy odważylibyśmy się powiedzieć o siedmiu cechach szczęśliwego życia z żąrliwością wiary i ducha w tym przypadku, podobnie jak w odniesieniu do błogosławieństw ewangelicznych? Ocenimy to stopniowo, odkrywając je dzięki lekturze siedmiu listów Apokalipsy, za przykładem ucznia Jana, otwierające swe serce i ducha na kontemplację zmartwychwstałego Chrystusa i pragnienie pójścia za Nim w życiu wiary.

Odbiorcy i treść objawienia (Ap 1,4-8)

Jan do siedmiu Kościołów […]. Temu, który nas umiłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów i uczynił nas królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego (Ap 1,4-6a).

Widzieliśmy w poprzednim rozdziale (Ap 1,3), że autor Apokalipsy, zwracając się do swoich słuchaczy,Ludzie. Żar Ducha. Życie w Duchu Świętym według siedmiu listów Apokalipsy przyjmuje imię Jan i tytuł proroka. Czy jest on jedynym z Dwunastu lub należy do kręgu chrześcijan z Efezu, będących spadkobiercami nauczania apostoła Jana? Czy jest to może gnostyk Cerynk, jak uważał Gajus, rzymski kapłan z III wieku, o którym wspominał Euzebiusz z Cezarei? Odbiorcami jest „siedem Kościołów, które są w Azji”. Chodzi o siedem wspólnot z rzymskiej prowincji Azji, której stolicą był Efez, ale symbolika cyfry siedem sugeruje, że za ich pośrednictwem autor zwracał się do wszystkich Kościołów i wspólnot chrześcijańskich. Jean-Pierre Prevost pisze: „Zwracając się do siedmiu Kościołów, Jan może mieć na myśli poszczególne z nich, ale rozumie przez to przede wszystkim zwrócenie się do całego Kościoła swoich czasów”.

Fragment pochodzi z książki:

Żar Ducha. Życie w Duchu Świętym według siedmiu listów Apokalipsy

Reklamy

Otagowane:, , , , ,

%d blogerów lubi to: