Liturgia godzin modlitwą całego kapłańskiego Ludu Bożego

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa modlitwa o określonych godzinach gromadziła prawie całą wspólnotę miejscowego Kościoła. Przewodniczył jej zwykle biskup lub w jego imieniu wyznaczony prezbiter. Modlitwa ta była dopełnieniem Eucharystii w tym sensie, że dziękczynienie Bogu rozciągała na poszczególne pory dnia i godziny. Modlitwa o określonych godzinach, która wywodzi się z lokalnego Kościoła, przez całe wieki była modlitwą miejscowej wspólnoty. Do biskupa należało także jej organizowane i czuwanie, aby była to modlitwa Kościoła.

Breviarium Romanum

Każdy lokalny Kościół miał jednak swoje własne księgi tej modlitwy, w zasadzie aż do wydania po Soborze Trydenckim przez św. Piusa V w 1568 r. „Brewiarza rzymskiego” (Breviarium Romanum).

brewiarz_1

Modlitwa brewiarzowa w chórze zakonnym

Jak więc wynika z samych początków tej formy liturgicznej modlitwy nie była ona zarezerwowana dla kleru i osób zakonnych, lecz była publiczną modlitwą konkretnej wspólnoty Kościoła, któy w pełni ukazuje się na zewnątrz w zgromadzeniu liturgicznym. Dopiero z czasem nastąpiła jej „klerykalizacja” polegająca na zobowiązaniu osób duchownych, aby ex offico modliły się w imieniu całego Kościoła. W ten sposób liturgiczna modlitwa stałą się w zasadzie modlitwą duchownych i wspólnot zakonnych. Z modlitwy wspólnotowej stała się często modlitwą indywidualną. Sytuacja taka była do reformy liturgii dokonanej po Soborze Watykańskim II. Według Konstytucji o liturgii liturgia godzin jest „głosem Kościoła, czyli całego Mistycznego Ciała, które publicznie wielbi Boga”. Na tej podstawie Sobór zachęcał, aby również „świeccy recytowali liturgię godzin czy to z kapłanami, czy na swoich zebraniach, czy nawet indywidualnie”.

open-book-981405_640

Modlitwa Liturgią Godzin

Podstawą teologiczną uprawnienia i zobowiązania całego Ludu Bożego do publicznej i wspólnej modlitwy jest udział w Chrystusowym kapłaństwie, w którym „uczestniczy całe Ciało Kościoła”. „Ci, którzy zostali ochrzczeni, są także poświęceni przez odrodzenie i namaszczenie Duchem Świętym; są duchową świątynią i świętym kapłaństwem”. Dla wszystkich członków Kościoła jest ona wzorem wszelkiej modlitwy, ma ją ożywiać, być dla niej siłą kierowniczą i stawać się skutecznym pokarmem duchowego życia Ludu Bożego. Na tej podstawie Paweł VI w Konstytucji Laudis cantinum napisał że

„modlitwa uświęcenia dnia jest przeznaczona dla wszystkich, a więc także dla tych którzy są zobowiązani prawem do jej odmawiania”.

Przez modlitwę bowiem obejmującą wszystkich ludzi w niemałym stopniu przyczyniają się do zbawienia całego świata.

Po Soborze Watykańskim II liturgia godzin przestała być przywilejem i obowiązkiem jedynie duchownych i zakonów, lecz ma stać się modlitwą całej wspólnoty chrześcijańskiej, zwłaszcza parafialnej. Dopiero w przypadku prawdziwej niemożności zgromadzenia wspólnoty, duszpasterze biorą na siebie obowiązek odmawiania modlitwy uświęcenia czasu w jej imieniu i w jej zastępstwie. Kościół do tej modlitwy w szczególny sposób zobowiązuje pasterzy, którzy powinni najpierw modlić się ze swoją wspólnotą, ale także modlić się za nią z racji pełnionej w niej posługi pasterskiej. Wynika to ponadto stąd, że liturgia uświęcenia czasu, tak jak inne czynności liturgiczne, nie ma charakteru prywatnego, lecz odnosi się do całego Ciała Kościoła, uwidacznia je i na nie oddziałuje.

Kościół jest wspólnotą i ten wspólnotowy charakter powinien wyrażać się także w modlitwie.

Przez celebrację liturgii godzin Kościół nie tylko ukazuje się jako wspólnota modlitewna, ale także wyznaje i pogłębia swoją wiarę, wzmacnia nadzieję, wyraża i doskonali miłość do Boga i bliźnich. Teksty liturgii godzin liturgii godzin zachęcają równocześnie do życia zgodnego z wolą Bożą i przez to przyczyniają się do podtrzymywania i rozwoju życia chrześcijańskiego.

Według Katechizmu Kościoła katolickiego liturgia godzin powinna stać się modlitwą całego

candles-826401_640

Świece podczas Liturgii Godzin

Ludu Bożego. W niej sam Chrystus „urząd kapłański wykonuje nadal przez swój Kościół – każdy uczestniczy w niej według miejsca w Kościele i okoliczności życia: prezbiterzy jako pełniący posługę duszpasterską, ponieważ są powołani do wiernego trwania na modlitwie i służenia; zakonnicy i zakonnice przez charyzmat swego życia konsekrowanego; wszyscy wierni według swoich możliwości. Duszpasterze niech się starają w niedziele i uroczyste święta odprawiać w kościołach z udziałem wiernych główne godziny, zwłaszcza Nieszpory. Zaleca się, aby i świeccy recytowali liturgię godzin czy to z prezbiterami, czy na swoich zebraniach, czy nawet indywidualnie”.

Fragment pochodzi z książki: Szkoła modlitwy chrześcijańskiej

Katolicka księgarnia religijna

Reklamy

Otagowane:, , , , , ,

%d blogerów lubi to: