Owoce wniebowstąpienia

Uroczyście brzmią wymowne słowa Piotra, wypowiedziane w dniu Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie: „Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go. […] Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem” (Dz 2,32-36). Słowa powyższe zostały wypowiedziane do rzeszy złożonej z mieszkańców tego miasta oraz pielgrzymów, którzy z różnych stron przybyli na Święto. Słowa te mówią o wyniesieniu Chrystusa — ukrzyżowanego i zmartwychwstałego — „na prawicę Boga”. To wyniesienie, inaczej wniebowstąpienie, oznacza współudział Chrystusa-Człowieka w mocy i władzy Boga samego. Współudział w mocy i władzy Trójjedynego Boga objawia się w „posłaniu” Pocieszyciela, Ducha Prawdy, który „biorąc” (por. J 16,14) z Chrystusowego Odkupienia, dokonuje nawrócenia ludzkich serc. „Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca” (Dz 2,37). Wiadomo, że wkrótce potem tysiące ludzi nawróciło się.
Poprzez całokształt wydarzeń paschalnych, do których odwołuje się apostoł Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy, Chrystus objawił się definitywnie jako Mesjasz posłany od Ojca i jako Pan. Świadomość, że jest On „Panem”, udzielała się Apostołom również w czasie działalności przedpaschalnej Chrystusa. Stąd w czasie Ostatniej Wieczerzy te słowa: „Wy Mnie nazywacie «Nauczycielem» i «Panem» i dobrze mówicie, bo nim jestem” (J 13,13). Tak też, potwierdzając fakt powszechnie przyjęty we wspólnotach chrześcijańskich, mówią o Chrystusie na wielu miejscach Ewangeliści, a zwłaszcza Łukasz, u którego już anioł zwiastujący narodziny Jezusa pasterzom, mówi:

„narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan” (Łk 2,11).

W dalszym ciągu słowo to będzie powtarzane wielokrotnie (por. Łk 7,13; 10,1.41; 11,39; 12,42; 13,15; 17,6; 22,61). Jednakże całokształt wydarzeń paschalnych tę świadomość ostatecznie ugruntował. Wydaje się więc, że w świetle tych wydarzeń należy również odczytywać wyraz „Pan” w odniesieniu do uprzedniej działalności Mesjasza. Nade wszystko jednak należy wniknąć w tę treść i to znaczenie, jakie teraz wyraz posiada w kontekście wywyższenia i uwielbienia Chrystusa zmartwychwstałego: w kontekście Jego wniebowstąpienia.
W Listach Pawłowych jednym z najczęściej powtarzanych stwierdzeń jest to, że Chrystus jest Panem. W znanym fragmencie z Pierwszego Listu do Koryntian Paweł mówi: „dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy” (1 Kor 8,6; por. 16,22; Rz 10,9; Kol 2,6). W Liście do Filipian Chrystus — wyniszczony aż do śmierci — jest Panem, został wszakże wywyższony, „aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM — ku chwale Boga Ojca” (Flp 2,10-11). Równocześnie Apostoł podkreśla, że „nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus»” (1 Kor 12,3). Z pewnością więc z „pomocą Ducha Świętego” apostoł Tomasz mówi do Chrystusa, który ukazał mu się po zmartwychwstaniu: „Pan mój i Bóg mój!” (J 20,28). I mówi też diakon Szczepan podczas kamienowania: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego! […] «Panie, nie poczytaj im tego grzechu!»” (Dz 7,59-60).
I wreszcie Apokalipsa zamyka cykl historii świętych i historii zbawienia wezwaniem Oblubienicy i Ducha: „Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20).
Jest to tajemnica

„ożywiającego działania Ducha Świętego, który wciąż napełnia serca światłem, abyśmy mogli rozpoznać Chrystusa; łaską, abyśmy Jego życie włączyli do naszego życia; i siłą, abyśmy głosili, że On i tylko On jest „Panem”.

Jezus Chrystus jest Panem — ma bowiem pełnię władzy „na niebie i na ziemi”. Jest to władza królewska „ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem […] wszystko poddał pod Jego stopy” (Ef 1,21-22). Jest to równocześnie władza kapłańska, o czym obszernie mówi List do Hebrajczyków, nawiązując do Psalmu 110 [109],4: „Tyś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka” (Hbr 5,6). To wieczne kapłaństwo Chrystusa łączy się z władzą uświęcania: „stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają” (Hbr 5,9). „Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi” (Hbr 7,25). „Siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami”, czytamy w Liście do Rzymian (8,34). „Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca — Jezusa Chrystusa sprawiedliwego”, zapewnia nas w swoim Liście św. Jan (1 J 2,1).

Jan Paweł II
19.4.1988

Zdjęcia: pixabay.com

Otagowane:, , ,

%d blogerów lubi to: